ได้มีโอกาสไปเล่าให้น้องๆที่คณะฟัง เรื่องของการฝึกงาน การวางตัว โดยเราได้เคยมีโอกาสฝึกงานที่หนังสือพิมพ์ The Nation มาก่อน ก็เลยอยากจะแนะนำและเสนอแนวทางในการฝึกงาน
โดยได้รับเกียรติให้เป็นวิทยากรร่วมกับรุ่นน้องที่คณะ จากวิชาเอกภาษาอังกฤษ คณะศิลปศาสตร์
รู้ว่าชอบอะไร
อันดับแรกเลยก็คือ รู้ว่าเราชอบอะไร เราเองชอบการเขียน เขียนจดหมาย เขียนไดอารี่ ชอบอ่านหนังสือ มีความใฝ่ฝันที่จะเป็นบรรณาธิการหนังสือ อยากจะเป็นนักข่าว ส่วนตัวผมเองนั้นได้มีโอกาสฝึกงานด้านการทำข่าวกับโต๊ะข่าว Focus จำได้แม่นคือ พี่วีณา ธูปกระแจะ ที่ตอนนี้ก็ดีใจได้มาเจอใน Facebook ด้วย ตอนเรียนก็จะรู้ว่า เราชอบอะไร น้องๆทุกคน (นักศึกษาที่ฟังบรรยาย เป็นนักศึกษาคณะศิลปศาสตร์ วิชาเอกภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสากล ชั้นปีที่ 4) จะต้องรู้ก่อนว่า เราชออะไร อยากทำอะไร ทำไมถึงอยากฝึกงานที่นั่น ที่นี่ เพราะในเมื่อการฝึกงานของน้องๆนั้นเป็นแบบสหกิจศึกษา ไม่ได้ฝึกงาน 200 ชั่วโมงแบบที่เราเคยฝึกงาน ดังนั้นการจะฝึกงานแบบทั้งเทอมนั้น เราจะต้องรู้ว่า เราชอบอะไร เพราะถ้าทำไปแล้วไม่ชอบ จะทำยังไง ก็ต้องปรับตัว
การฝึกงาน จะเลือกฝึกงานที่ไหน จะทำหน้าที่อะไร ตำแหน่งไหน ควรจะมีการพิจารณาว่า เราชอบอะไร อยากทำอะไร เก่ง Speaking, Listening, Writing หรือ Reading ก็คือชอบการแปล การอ่าน การจับใจความ หรืออยากทำล่าม
อยากเป็นอะไร อยากทำอะไร ค้นหาตัวเองให้เจอ
พอถึงเวลาเราก็จะได้ฝึกงานตามงานที่เราอยากจะทำ แต่การฝึกงานนั้น ไปถึงจริงๆอาจจะไม่ใช่อย่างที่คิด เพราะจากประสบการณ์ที่ได้ดูแลน้องฝึกงานมา โอเคว่าคุยแล้วว่าน้องๆทำอะไรได้บ้าง เคยเข้าประกวด เคยเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ โอเค แผนก HR รับเข้าฝึกงาน แต่พอส่งไปที่แผนกจริงๆแล้ว ความคาดหวังนั้นอาจจะไม่เหมือนกับตอนแรกก็ได้ น้องอาจจะคาดหวังอยากจะทำแบบนี้ อยากได้แบบนี้ แต่งานที่ทำ วัฒนธรรมองค์กร การผสานงานอาจจะแตกต่างกัน เท่าที่เจอคือ คาดหวังว่าน้องเป็นแบบนี้ เรียนเอกนี้มาต้องเก่ง บริหารการตลาดต้องแจ๋ว ไอเดียแรง แต่เอาเข้าจริงมันไม่ใช่ เค้าอาจจะชอบงานแบบอื่นถนัดกว่า
การฝึกงาน 4 เดือน นั้นไม่ได้ยาวนานอะไรมาก เพราะเอาเข้าจริงๆแล้ว เวลาเดือนนึงผ่านไปเร็วมาก สำหรับการฝึกงานของนักศึกษา หากน้องๆคาดหวังว่าจะได้อะไรจากการฝึกงาน จะชอบหรือไม่ชอบงานนั้น การฝึกงานจะเป็นคำตอบ เพราะพี่ๆหลายๆคนก็ไม่ได้ทำงานแบบเดียวกับที่ได้ฝึกงาน
ฝึกงาน ก็เหมือนฝึกทำงาน
หลังจากฝึกงานไปแล้ว เราก็จะได้รู้ว่า งานที่เราไปฝึกนั้น เราชอบหรือไม่ชอบ มันเป็นตัวเราหรือไม่ใช่เรา แม้จะไม่ชอบ แม้จะลำบากตื่นเช้า แม้จะกลับดึก แต่ยังไง ก็รู้ว่า งานนั้นเหมาะกับเราหรือไม่ ต้องพยายามทำ มีสัมมาคารวะ มีการเคารพผู้ใหญ่ อ่อนน้อมถ่อมตน ปรับตัว ตรงต่อเวลา แต่งกายเหมาะสมกับงาน กาลเทศะ
หลายๆคนที่ได้ฝึกงานกับผม นั่งเฉยๆ เพราะไม่รู้จะทำอะไร เราคนทำงานเองก็ยุ่งสาละวนกับงานอยู่ ไม่ได้มีเวลาไปสอน ไปฝึกงานน้อง น้องเองก็ต้องขวนขวาย เรียนรู้เอง เพราะประโยชน์จะตกอยู่กับตัวน้องเอง เท่าที่เคยเจอมาก็คือ นั่งเฉย ใช้งานก็ทำ อาจจะเป็นเพราะงานบางงานไม่ชอบก็เลยไม่อยากทำ หรือว่าเราจะต้องค้นหาว่าน้องชอบอะไร
"โอกาส" ก้าวไปสู่ "ความฝัน"
สิ่งที่ผมพูดตลอดก็คือ "โอกาส" และ "ความฝัน" เพราะความฝัน เราอยากจะเป็นอะไร ไม่จำเป็นว่าเราจบด้านนี้ จะต้องมาทำงานด้านนี้เสมอไป เราจบเอกภาษาอังกฤษ ชอบคอม ชอบแปล ชอบเขียน ก็ทำหนังสือ เขียนบล็อก ทำเวบ เขียนรีวิวได้ แต่โอกาสเราต้องไขว้คว้าเอง
หลังจากจบมาจากราชมงคล แน่นอนว่า ลองสมัครหนังสือต่างๆไปเรื่อย รวมไปถึงบริษัทที่ฝึกงานด้วย แต่ด้วยความที่ไม่มีประสบการณ์ แต่ในที่สุดการทำงานก็ได้มี "โอกาส" ในการทำหนังสือ วารสารของบริษัท ได้เขียนบทความ ได้แปล ได้ทำการตลาด ได้ทำข่าว เขียนเขียน ทำพีอาร์ ทำการตลาด มองภาพการตลาดของบริษัท การสื่อสารองค์กร ทั้งหมดนี้ จบมาก็ได้ทำงานใน "โอกาส" ที่หลากหลาย เพราะเขาคิดว่าเราทำได้ ดังนั้นโอกาสยิ่งจะทำให้โปรไฟล์เราเจ๋ง ทำโน่น ทำนี่ มาเยอะมาก จนก้าวไปถึงฝันได้ มันวิเศษสุดๆ
พี่ที่ออฟฟิศเคยบอกว่า ทุกคนจบมาก็ทำโน่น ทำนี่ เพื่อค้นหาตัวเอง ไม่ผิดหรอก ไม่แปลกหรอก จะหางาน เปลี่ยนงานใหม่ แต่พออายุ 27 - 28 ใกล้ๆ 30 ทุกคนก็เริ่มคิดได้ว่า เราควรจะทำอะไร เพราะใช้เวลาหลายปีในการค้นหาตัวเอง ไม่จำเป็นที่จบเอกภาษาอังกฤษจะต้องทำงานล่าม แปล แอร์ สจ๊วด เสมอไป เพื่อนก็เป็นอาจารย์ ทำการท่องเที่ยว ผมก็ทำการตลาด ทำพีอาร์ ทำหนังสือ
"โลกแคบลง หาก็เจอง่ายขึ้น"
ในยุคที่ Social Networking มาแรงนั้น หลายๆอย่างอันตรายมาก หลายๆคนอาจจะไม่ระวัง เช่นใช้ Twitter แล้วบ่นเรื่องที่ฝึกงาน อาจจะมีพี่ๆที่ทำงานนั้นเห็นข้อความได้ หรือไปเที่ยวเมา ไปทำงานสายบ่อยๆ แต่อาจจะมีพี่เห็นภาพเมา กินเหล้า อยู่ใน Facebook หรือล่าสุด ข่าวที่มีพนักงานหมิ่นสถาบันลงใน Facebook ก็ถูกไล่ออกไปแล้ว
การเล่น Twitter, BBM, Facebook ในที่ทำงานก็สำคัญ แม้ว่าบางบริษัทจะไม่ว่าอะไร แต่ก็ไม่ควร เพราะจากที่เห็นมา น้องฝึกงานนั่งเล่นแต่ MSN ทั้งวันไม่ทำงาน อันนี้ก็โดนเตือนไปเหมือนกัน
ขอบคุณที่มีโอกาสได้แบ่งปัน และอยากจะเป็นคนที่ "ปั้น" น้องๆได้ อยากให้น้องๆได้อะไรกลับไป
yokekung
นันท์ชวิชญ์ ชัยภาคย์โสภณ (หยก)
Twitter @yokekung
Facebook.com/yokekung
